Archieven van vermoeid maar wel blij: juni 2006

Na een kleine 2 uur rijden toch eindelijk in de Apenheul belandt. Een prachtig park en de apen genoten van het mooie weer en lagen lekker te zonnen en geen animo om wat dan ook te doen. Alhoewel toen ik een aap fotografeerde die boven op een warme rots lag, trok hij/zij de wenkbrouwen op om te zeggen je gaat me niet storen. Daarna de ogen weer dicht.
Een aantal kleine vrij rondlopende aapjes, ook met jongen, probeerde wel wat uit een aantal zakken te stelen. Oppassers met plantenspuiten stonden in de buurt om het ergste te voorkomen.

Na om 7 uur te zijn opgestaan en om 9 uur in de wagen ('s ochtends toch nog wel tijd nodig) en ongeveer nog 4 uur lopen en daarna terug, van de ene file in de andere (na 2 1/2 uur waren we thuis) was ik toch wel even blij dat ik onderuit gezakt in mijn stoel kon hangen met de benen omhoog.

Het was echter wel de moeite waard, maar ik had ook wel het idee dat de apen ons aankeken met het gevoel wat zijn dat voor apen, die witten kunnen niet eens van boom tot boom slingeren.