Recent in de categorie verdrietig

Dit is iets wat ik op 16 mei al heb geschreven, maar omdat een aantal mensen die mij dierbaar zijn nog niet op de hoogte konden worden gesteld, i.v.m. vakantie, dit nog maar even uitgesteld. Maar nu dus het bericht van 16 mei.

"Vandaag op controle geweest bij de internist c.q. oncoloog over de uitslag van de afgenomen vloeistof achter mijn longen. Er helemaal van overtuigd dat alles goed was, zo goed voelde ik mij dus.
Helaas, dat was dus niet het geval volgens de specialist, ik ga nu weer de hele malle molen in om te voorkomen dat het nog erger wordt en dat het dan afgelopen is met me.
Ja, ik ben dus nu weer onder behandeling bij de oncoloog, maar met mijn en Willems kracht komen we er wel weer boven op. Even tanden op elkaar en flink doorbijten.
Ze proberen ons iedere keer weer klein te krijgen maar ze vergeten onze gezamenlijke kracht."

Na heel veel emoties rondom het vertellen van het verhaal en steunbetuigingen (die ik echter niet woordelijk hoefde te horen, omdat ik dat wel wist) ga ik vandaag naar mijn volgende onderzoek, nl. een buikscan, gebracht en begeleid door Niek die niet wil dat ik alleen ga. Bij het vorige onderzoek is wel al duidelijk geworden dat mijn longen goed zijn. Vrijdag een botscan, waar nucleare vloeistof wordt ingespoten, zodat je lekker licht gaat geven in het donker en dan dinsdag a.s. krijgen we te horen hoe of wat en wat er aan te doen is.

Het klinkt misschien best wel een beetje nuchter, dat is het grotendeels ook wel, want we weten t/m dinsdag nog steeds niets, enkel onderzoeken.
Uiteraard heb je angstaanvallen en bedenk je de ernstigste dingen, maar als je niets weet dan lost dat niets op. Heb ik trouwens wel pilletjes voor bij een noodgeval, hoor.
Wij proberen in ieder geval deze week zo normaal mogelijk te doen, na een week door mij van uitspattingen, lekker drinken, weer roken en doen wat ik wil.
Vandaag is dat afgelopen, nog wel af en toe een sigaretje maar de rest weer gewoon, morgen weer vervelend de financien doen en morgenavond lekker met een aantal vrienden een avond-excursie doen op de slikken van Flakkee, naar kalfjes, veulentjes en reeen kijken, dat in een open wagen. Lijkt me fantastisch, zie er erg naar uit.

Er is een verhaaltje over 5 kleine kaboutertjes, heel spannend en die gingen op reis en wilde door bergen en dalen, er was 1 oud kabouterje die wilde niet mee en bleef lekker thuis, ik ben te oud om te reizen. Ik pas wel op het huis en de mensen die erin wonen.

Ik moet helaas zeggen dat de oude Sylvester vanaf donderdag vermist is, dus van de 5 katten nu nog maar 1. Wellicht past hij dan op het huis.

Ze heeft zelf gekozen voor een buitenplekje maar het maakt het voor ons niet minder moeilijk Je weet niet hoe of wat. In 14 jaar heb je wel een band opgebouwd.

Het was mijn bedpoes, was het koud dan onder het dekbed, in de morgen als je wakker was je ogen wassen en vrolijk vertellen hallo, ben je wakker?

Ik zal haar erg missen

Eerst horen dat Mike in het ziekenhuis ligt, omdat hij uitgedroogd is en door de therapie praktisch niet kan slikken en dan van een kennis horen dat haar man een spierziekte heeft.
Met Mike moet het wel beter gaan door het infuus, vocht krijgen en een sonde maar toch is het klote.
Hij komt er wel weer boven op.
Wat die kennis betreft die niet, de ziekte vreet alle spieren op en tenslotte zijn hartspier. Daar is niks aan te doen. De tijdperiode is nog niet bekend, kan lopen van nu tot 10 jaar of langer.
Wellicht verkopen ze de zaak en gaan nog dingen doen die ze altijd al wilde doen.

Ik weet dat de mensen die mijn blog lezen voornamelijk leuke dingen willen horen, maar dit is toch iets wat mij heel erg raakt en wat ik ook kwijt moet.
Ik hoop de volgende keer weer iets leuks, bijzonders te melden, maar nu weet ik even niets.
Om eerlijk te zijn ben ik nu kapot en vol verdriet.