Archieven van oktober 2008

Zoals ik al eerder heb geschreven heb ik door de zwaarte van mijn mooie oorbellen met hangers, gespleten oorlellen.
Maar nu dankzij die lellen nu een heel mooie ketting waaraan aan weerszijden van een grote hanger - die ik al een tijd heb - de hangers zijn opgehangen.
Ik heb Willem een foto laten maken zodat jullie dit nieuwe zelf bedachte en mede dankzij de juwelier samengesteld juweel kunnen bewonderen.

Gespleten lellen zijn toch nog ergens goed voor!!!!!!!!!!!

persoonlijkheid. Maar dit gaat over een gespleten oor. Ja, klinkt gek, maar toch.
Van Willem omdat het goed ging een paar oorringen gekregen,(na het opkrabbelen van de heftige en gestopte chemo) massief goud met edelstenen, die bij mijn hanger hoorde die ik van hem kreeg toen ze in november vorig jaar vertelde dat alles onder controle was.
Hartstikke mooi, ik ben/was hier ook heel blij mee. Helaas waren ze te zwaar voor mijn oren.
Dus vandaar een gespleten en half gespleten oor. (dus voor mij geen oorbellen meer). Wel bijzonder, heeft bijna niemand, alhoewel in Afrika doen bepaalde stammen dat heel bewust, is een schoonheidskenmerk.

Dus gisteren naar de juwelier en na ongeveer 2 uur overleggen, dingen bekijken, weer overleggen, tot een oplossing gekomen, een zwaardere ketting met daaraan de hanger die ik al eerder had, de stenen van de oorbellen omdraaien en aan weerszijden van de grote hanger hangen.
Dit is voor iedereen onbegrijpelijk, maar wanneer het zover is dan laat ik Willem wel een foto maken.
Maar ik ben hier heel erg blij mee, want de stenen hebben emotionele waarde wat voor mij belangrijk is. Ik wil ze dragen

en ja, als ik een keer naar Afrika ga naar de stammen dan ben ik een schoonheidskoningin.

POEHEEEEE

waar alleen de beesten blij mee waren. Wij dus niet, om 4 uur was ik al wakker maar ik had Willem beloofd niet alleen eruit te gaan, vanwege de vorige keer, blij dat de wekker afging om 6 uur, want een vrouw heeft ook wel eens heel hoge nood. Voor half acht in de wagen en karren maar, binnen 40 minuten bij Antwerpen ging goed en toen,staking van trein- en buschauffeurs, eindelijk na 4 uur rijden in Brussel, vliegveld overhoop, parkeergarage praktisch niet te bereiken, dus te laat en vliegtuig weg. Een ongeintereseerde dame deelde ons mede dat er wel een volgeboekt vliegtuig later zou vertrekken en dat er i.v.m. de onbehaalbaarheid van Brussel wellicht nog plaats zou zijn. De onbereikbaarheid werd ook constant omgeroepen in diverse talen.
Wij naar buiten, ik huilen, Willem grauw toch maar even overlegd en even terug om te vragen hoe of wat.

Een vriendelijke en gestresste jongeman deelde ons mede dat we op een wachtlijst konden komen voor een vlucht aan het eind van de middag of we konden wellicht geboekt worden voor een vlucht naar Ankara daarna 1 1/2 uur wachten en dan door naar Istanbul. Ik ondertussen helemaal kapot, maar het overwegen waard.
Totdat we hoorde dat dat ons even 900 euro extra zou gaan kosten, want ons retourticket was ook geannuleerd. Konden ze niks meer aan doen. Dus nog een paar uur wachten om te kijken of er passage was of boeken voor een lange omweg, of naar huis.
Gezien mijn gezondheid en de financien, ik was ondertussen misselijk en duizelig, dan maar naar huis.
Maar wat dachten jullie van Willem, eindelijk een parkeerplek, in een stress, ik in een rolstoel, koffer mee en hollen naar de terminal. Petje af ventje je bent een kanjer.

Bedankt Turkish Airlines voor de service. Lekker mensen dubbel laten betalen voor een retourvlucht en ze niet de kans te geven zelf nog een heenreis te boeken.

geworden. Als hij het net zo doet als in onze tuin, 3 keer per jaar bloeien met roze bloemetjes dan ben ik blij.
Op een heel mooi plekje met mooie bomen en huppelende konijnen of zijn het hazen en een slapende kat, hebben Willem en ik ons plekje uitgezocht onder een prunusboom.

Weer iets geregeld, waardoor we rust krijgen en blij zijn dat we dat met ons tweeen kunnen regelen. En ook niet onbelangrijk, het regende even niet en de zon kwam door.

Nu rustig alles klaarmaken voor Istanbul. Maandag lekker weg in een wat beter temperatuurtje.

want dan gaan we naar Crooswijk. Het is sowieso niet echt leuk, maar met dit takkeweer is het helemaal zo somber om je eigen graf uit te zoeken.
Ach we zien wel.

Maandag naar Istanbul, daar regent het ook flink en is het bewolkt, dus i.p.v. dunne shirtjes toch maar een paar dikke truien en vesten meenemen en oh ja lekker warme laarzen.
Alhoewel, als ik de laarzen vergeten ben dan kan ik die in ieder geval met het excuus "ik heb zo'n koude voetjes", met goed fatsoen nieuw kopen.
Krijg ik waarschijnlijk te horen "ik heb nog wel lekkere dikke sokken voor je", dus maar even afwachten. De vraag blijft dan, kan ik met dikke sokken nog in mijn schoenen?????