mede dankzij de lieve mensen

om ons heen, zijn we de afgelopen week doorgekomen. Veel mails, smsjes, telefoontjes, lifebezoekjes, kaartjes en een engel hebben heel erg geholpen in de toch wel angstige en emotionele week.
Sta je gepakt en gezakt om naar Istanbul te gaan en dan lig je uiteindelijk in het ziekenhuis. Het is bij de specialisten niet bekend wat de reden hiervan was, ze denken wellicht te druk gemaakt en een lever die niet genoeg suikers aanmaakt, maar het is alleen maar raden. Nu alleen maar blauwe plekken en een gebroken rib, dus dat gaat ook wel weer over.
In oktober maar weer naar Istanbul - september is ramadanmaand dus dan maar niet - en dan heb ik mijn taal weer opgehaald uit het boekje.

Zit je in het boekje te zoeken naar woorden voor eten, logies en wat verder van belang is dan kom je al doorbladerend ook het volgende tegen:
Seninle yatmak istiyorum, burda degil, hosjoena gheittie mie?
vertaling
ik wil met je naar bed, niet hier, en vond je het lekker?

Dat hoef ik in ieder geval niet te leren, ik zeg gewoon, ga je mee ventje we gaan naar bed.
Scheelt weer.
Op naar de volgende reis en hopelijk zonder al die gekke niet te verklaren zaken,
lieverds nogmaals bedankt