Archieven van mei 2008

Vrijdag ben ik bij de eigenaren geweest van een groot eetcafe in de oude kern van Barendrecht genaamd Diggles. Dit om te bespreken of we wederzijds iets konden betekenen voor zwaar zieke mensen, dit n.a.v. de oproep op radio Rijnmond.
Zij zijn bereid om een late lunch of noem het een vroeg diner gratis met drankjes en al te verzorgen ook voor de partners van de zieken. Het gaat hier dan over een aantal van rond de 20 en 25 mensen. Zelfs voor eventueel vervoer zou gezorgd kunnen worden.
Degene die mij kennen begrijpen het al, ik was heftig helemaal ontroerd. Dit had ik echt niet verwacht.
Wat willen ze ervoor terug zullen sommigen zeggen, ja, dus, helemaal nietssssssss.

Dit is helemaal fantastisch, grandioos. Ik moet dus van de week heftig aan de slag om mensen te werven voor dit leuke uitje, geheel uit de ziekenhuissfeer en lekker ongedwongen zo lang als we willen te tafelen.
Zonder druk van een restaurant die de volgende ploeg al weer binnen wil halen om zoveel mogelijk geld te verdienen.

Het menu in grote lijnen, heel veel kleine diverse soorten licht verteerbare hapjes met lekkere drankjes, bloemen en een enthousiaste bediening.
Wat een idee toch voor elkaar kan krijgen.................

zit je al een lange tijd op een idee te broeden en dan krijg je ineens een ingeving.

Het volgende is het geval, kankerpatienten die chemo's krijgen hebben vaak moeite met buiten de deur eten. Te grote porties, de verwachting dat er een voor- en hoofdgerecht moet worden besteld en vaak ook dat het dan ook allemaal snel achter elkaar moet komen, want er willen nog meer mensen eten.
Ik heb hier zelf ook last van, geef mij maar op mijn gemak wat kleine hapjes. Nu ken ik wel zo'n restaurant maar dat is gelijk een sterrenrestaurant, dus goed aan de prijs.

Om het maar kort te houden: na eerst nog even bij het ziekenhuis te hebben nagevraagd of zij van zo'n initiatief afwisten - niet dus - na lang dubben een mailtje gestuurd naar Radio Rijnmond met de vraag of zij hier iets over wisten en mij konden adviseren. Na 1 uur bericht terug of ik maandag in de uitzending wilde komen bij Ilse tussen 2 en 4 uur om een oproep te doen aan restaurants om dit kosteloos te verzorgen.

Alhoewel ik dit wel eng en spannend vind, toch gelijk toegehapt, want hiermee kan je een heleboel mensen erg gelukkig maken. Dus duim voor me, dat ik het goed doe.
Het vervolg hierop zal ik op mijn blog zetten.

Iedereen kent die wel, ik moet dit en dat nog. Nou de afgelopen week heb ik een aantal van die endjes opgelost. Als eerste alles rondom Barcelona geregeld, o.a.Willem's foto-apparatuur - je mag nl. maar 1 stuks, 5 kilo handbagage meenemen - en zijn apparatuur weegt 10 kilo ruim, dus een aparte foto-koffer voor in het vrachtruim. Er moet nog wat meer als handbagage mee.
Dokterscertificaten voor de insuline en voor het meenemen van een rolstoel.
Verkleiningsringen voor mijn lievelingsringen die ik altijd om heb maar nu te groot zijn en ga zo maar door.

Verder heb ik mensen gebeld die ik al een hele tijd niet heb gehoord of gezien, maar waarvan ik het toch belangrijk vond dat zij wisten hoe of wat. Hoe dat van tevoren zou aflopen was niet bekend.
Van 1 die ik het belangrijkste vond een heel positieve reactie en een belofte om elkaar volgende week te zien en te spreken. Daar ben ik heel blij en gelukkig mee.
Zo zie je maar.
Aan elkaar denken is niet genoeg, actie is veel beter en daar wordt je ook nog blij van.