De wet van Murphy

was gisteren bij mij wel echt van toepassing. In de ochtend al snot verkouden en benauwd, daarna naar het ziekenhuis voor mijn maandelijkse botversterkingsinfuus, vervolgens niemand die mij de op de afdeling durfde te prikken, toen naar de afdeling oncologie waar ik vervolgens nog een poosje moest wachten en daarna eindelijk geprikt. Ook nog bloed afgenomen en een afspraak voor een longfoto gemaakt voor na mijn infuus.
Toen weer terug naar de oorspronkelijke afdeling. Na ongeveer 1 uur bleek dat ze niet de bot....... hadden aangezet maar de spoeling die je achteraf krijgt. Dus alsnog met het medicijn begonnen, duurt normaal 2 uur om in te lopen maar ze hebben hem sneller gezet, dus binnen 1 1/2 uur zat het spul erin.

Toen ik eindelijk thuis was begon ik toch wel een beetje te stuiteren, ik voelde al de aderen in mijn lijf pulseren, dus maar heel vroeg na het eten naar bed gegaan, vervolgens 's nachts wakker geworden omdat ik het idee had dat mijn lijf in brand stond, gloeiend heet, zelfs in een slaapkamer met een temperatuur die vrij laag is, heeft het nog een hele tijd geduurd zonder dekbed totdat ik weer een normale temperatuur had, daarna weer giga koud.

Conclusie: alles heeft zijn tijd nodig en die neem ik voortaan ook gewoon, ongeacht wat de verpleging zegt, het is mijn lijf.
Het was dus wel een dagje en nachtje.

Vandaag al wat beter, alleen wat verhoging en een vrijage.