Na een heftige rotte week

waarin ik me helemaal beroerd heb gevoeld, heb ik nu het idee dat het zachtjes aan wat beter gaat. De buikkrampen en de vrijage zijn nu zo goed als over en ik kan weer gewoon eten zonder dat ik er misselijk van wordt.
Men zegt wel eens : "de eerste en de laatste kuur zijn het ergste" in dit geval is dat ook zo geweest. Maar nu gaan we langzaam herstellen van al het gif, wat wel zijn werk heeft gedaan trouwens.
Voor morgen heb ik weer een rolstoel geregeld om lekker met Willem en Niek naar de dierentuin te gaan. Niek is gelijk gebombardeerd als rolstoelleider met ik als dirigent die aangeeft naar welke kant en wanneer. Zal wel lachen worden, want ze heeft al gedreigd om me de helling af te laten roetsen.

Maar nu wat minder leuk nieuws.
Vandaag hebben we van neef Marius vernomen dat zijn zoon Troy ongeneeslijk ziek is, dit heeft ons heel erg aangegrepen, ook gezien de situatie waarin we zelf zitten.

Marius en familie we wensen jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en we hopen dat je nog ergens moed uit kunt putten om hierdoor heen te komen.
We denken aan jullie, al is het duizenden kilometers van elkaar verwijderd.

Wat is kanker toch een meedogenloze sluipende rotziekte, zo voel je je goed en dan ineens.....