Ik blijf toch nog aan de drup

Nadat ik gisteren mijn laatste kuur heb gehad, kreeg ik nog een aardige mededeling te verduren.
Het blijkt dat ik voor de rest van mijn leven om de 4 weken aan de drup moet om mijn botten sterk te houden. Oke dacht ik daar gaan we weer. Maar na even nagedacht te hebben is dit zo gek nog niet, ik zal niet snel last van botontkalking krijgen, de latijnse naam is mij even ontschoten, en dat is meer dat vrouwen van mijn leeftijd kunnen gaan zeggen. Dus vanaf september iedere 4 weken 2 uur aan het infuus voor de noodzakelijke botvitamine.

Deze laatste kuur heeft er wel even ingehakt, ik was 's ochtends al niet lekker, buikpijn en ook huilerig, tijdens de kuur het gigantisch koud gehad, dus helemaal ingepakt in dekens en sokken, terwijl de rest van de mensen in een T-shirtje zaten te puffen.
Ach je moet per slot van rekening ergens door opvallen, dus dit is dus mijn manier.
Uiteindelijk pas in de avond wat kleine hapjes kunnen eten en dat na een vrijage, ja jullie begrijpen het wel.
Maar het zit er weer op, nu nog even 3 dagen aan de tabletten en dan moet het herstel gaan inzetten.
Vandaag doe ik lekker niets, nada, noppes, ik ben lekker alleen maar jarig en ik wacht op de bestelde bloemen van Willem. Die ga ik dan wel even goed verzorgen, hoor.