Archieven van augustus 2007

Nadat ik 2 keer al een rolstoel heb geleend in het zorgcentrum hier, is mijn pientere Niekje even naar de huisarts geweest die een telefoonnummer had om dit soort zaken te regelen. Vervolgens gebeld en maandag wordt er gewoon gratis een rolstoel gebracht die ik minimaal 3 maanden kan gebruiken.
Ik ben hier echt wel heel erg blij mee, ik hoef geen leentjebuur te spelen en ik kan wanneer ik weg wil de rolstoel gebruiken als het nodig is, met uiteraard iemand erachter.
Niek heeft nu al veel plannen, naar Ikea, naar het strand, naar Vlissingen, in ieder geval naar buiten.
Dank je Niek, ik zal je voortaan een "slim pienter dom blondje wellicht een beetje bruin" noemen. Zo dat viel niet mee, ik zal hier nog wel even op moeten oefenen, maar geschreven heb ik het al, nu nog tegen je zeggen i.p.v. je bent een lekker dom blondje, poeheee... blijven oefenen

Nu alles een beetje op zijn plaats is gevallen is het toch wel een beetje onwerkeliijk.
Eerst weinig vooruitzichten en nu gelukkig weer vele jaren erbij. Daarna zien we wel weer verder.
In dit geval moet ik heel erg aan de mensen denken die zeggen "als ik in de VUT of met pensioen ben, dan gaan we leuke dingen doen". Helaas komt dit bij velen niet erg uit.

Ik ben er wel van overtuigd dat wij al jaren genieten van alles wat we kunnen doen en zullen blijven doen of dat nu, met pensioen of vut te maken heeft, wij genieten.
Vraag niet naar onze spaarrekening want daar kunnen we net een defecte wasmachine van vervangen want de rest is op aan voor ons leuke dingen.
Er is een liedje volgens mij dat zegt "mens durf te leven" en dan zeg ik "nu" erbij.

Ik moet nog wel even doorgeven dat het toegediende bloed zijn werk heeft gedaan. Ik voel me iedere dag beter en sterker. Al gaat het voor mij altijd te langzaam, ik klaag nu maar even niet.

en dan heb ik het niet over mijn vuile voeten die ik in de loop van dag opdoe, door constant zowel binnen als in de tuin op blote voeten te lopen.
Nee, dit is veel en veel belangrijker.
Vandaag voor een echo van mijn buik en in het bijzonder van mijn lever geweest.
Een paar weken geleden vertelde ik al dat het erg de goede kant uitging en dat er bijna niets meer van de uitzaaiing te zien was.
Nu nog een beter bericht de uitzaaiing is geheel weg, de radioloog heeft na een heel lang onderzoek echt NIETS EN DAN OOK TOTAAL NIETS meer kunnen vinden.
Het is gewoon een wonder en we moeten het nog even laten bezinken, maar jullie zijn hierdoor voorlopig nog niet van mij af, dus pas maar op.

Wel moet ik vrijdag aan de bloedtransfusie omdat mijn bloedwaarden te laag zijn.
Dit verklaart wel waarom ik me al meer dan een week zo beroerd voel.
Dus vrijdag vroeg naar het ziekenhuis, tussendoor bij de specialist langs om het vervolg uit te stippelen en dan aan het eind van de dag ga ik na een paar zakken bloed lekker weer naar huis en zal ik me zeker beter voelen.

Nu nog voor het slapen gaan mijn vieze voeten wassen en dan lekker genietend naar mijn ventje en mandje.

waarin ik me helemaal beroerd heb gevoeld, heb ik nu het idee dat het zachtjes aan wat beter gaat. De buikkrampen en de vrijage zijn nu zo goed als over en ik kan weer gewoon eten zonder dat ik er misselijk van wordt.
Men zegt wel eens : "de eerste en de laatste kuur zijn het ergste" in dit geval is dat ook zo geweest. Maar nu gaan we langzaam herstellen van al het gif, wat wel zijn werk heeft gedaan trouwens.
Voor morgen heb ik weer een rolstoel geregeld om lekker met Willem en Niek naar de dierentuin te gaan. Niek is gelijk gebombardeerd als rolstoelleider met ik als dirigent die aangeeft naar welke kant en wanneer. Zal wel lachen worden, want ze heeft al gedreigd om me de helling af te laten roetsen.

Maar nu wat minder leuk nieuws.
Vandaag hebben we van neef Marius vernomen dat zijn zoon Troy ongeneeslijk ziek is, dit heeft ons heel erg aangegrepen, ook gezien de situatie waarin we zelf zitten.

Marius en familie we wensen jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en we hopen dat je nog ergens moed uit kunt putten om hierdoor heen te komen.
We denken aan jullie, al is het duizenden kilometers van elkaar verwijderd.

Wat is kanker toch een meedogenloze sluipende rotziekte, zo voel je je goed en dan ineens.....

Nadat ik gisteren mijn laatste kuur heb gehad, kreeg ik nog een aardige mededeling te verduren.
Het blijkt dat ik voor de rest van mijn leven om de 4 weken aan de drup moet om mijn botten sterk te houden. Oke dacht ik daar gaan we weer. Maar na even nagedacht te hebben is dit zo gek nog niet, ik zal niet snel last van botontkalking krijgen, de latijnse naam is mij even ontschoten, en dat is meer dat vrouwen van mijn leeftijd kunnen gaan zeggen. Dus vanaf september iedere 4 weken 2 uur aan het infuus voor de noodzakelijke botvitamine.

Deze laatste kuur heeft er wel even ingehakt, ik was 's ochtends al niet lekker, buikpijn en ook huilerig, tijdens de kuur het gigantisch koud gehad, dus helemaal ingepakt in dekens en sokken, terwijl de rest van de mensen in een T-shirtje zaten te puffen.
Ach je moet per slot van rekening ergens door opvallen, dus dit is dus mijn manier.
Uiteindelijk pas in de avond wat kleine hapjes kunnen eten en dat na een vrijage, ja jullie begrijpen het wel.
Maar het zit er weer op, nu nog even 3 dagen aan de tabletten en dan moet het herstel gaan inzetten.
Vandaag doe ik lekker niets, nada, noppes, ik ben lekker alleen maar jarig en ik wacht op de bestelde bloemen van Willem. Die ga ik dan wel even goed verzorgen, hoor.