Archieven van mei 2007

Gisteren bij de pruikenmaker geweest en een pruik laten aanmeten, vandaag weer terug geweest om het uiteindelijke resultaat te bekijken. Hij of is het zij ? is heel erg geslaagd.
Dezelfde kleur als ik zelf al had, alleen een stukje langer, aan de voorkant een lekker rafelige ponnie zoals ik nu ook al heb, en verder wat langere en korte stukken aan de voorkant, de achterkant komt net iets over mijn schouders. Dus al het gezeur, van ik ga niet naar de kapper, dan loop ik maar voor l.., want ik wil het laten groeien, is nu dus voorbij. Eind volgende week gaat mijn eigen haar eraf, voordat het al teveel gaat uitvallen, dus lekker als een soldaat milimeteren en daarna wel of niet een heel kort kopje of ineens toch lekker het lange haar wat ik wilde laten groeien.
Ik begrijp dat jullie geen idee hebben hoe het eruit zal zien, maar ik laat Willem wel een foto maken, zodat jullie op mijn blog kunnen zien hoe ik er dan uitzie. Nog even afwachten hoor.

Verder zal onze buurman Piet, die een ontzettende tuingek is, onze tuin gaan doen, v.w.b. snoeien van bomen, uitdunnen van rozen, onkruidvrij maken van zowel terras als oprit, snoeien van de heg en noem maar op. Dus hier is ook sprake van een andere coupe. Dit alles als gevolg van een zijdelingse vraag of hij mij met de tuin zou kunnen helpen. Helpen hoef ik niet als ik maar voor zijn natje en droogje zorg. Dus over een paar weken als het echt zomer is, kunnen we lekker van onze tuin genieten, zonder in een stress te schieten, ohh we moeten nog dit of dat. Ja, Willem zal nog steeds om de week gras moeten maaien, maar als dat het enige is dan.....

Voor ieders geruststelling, het gaat goed met ons, de zenuwen zijn voorbij en ik sta in de vechtershouding.

Vandaag was de grote dag. Willem en ik toch wel vol goede moed naar het ziekenhuis, maar viel uiteindelijk toch wel tegen. Er blijken op 3 plekken uitzaaiingen van de borstkanker te zitten, die enkel met chemo, kunnen worden stopgezet. Nl. in de botten, longvlies en in de lever. Is wellicht ook de verklaring van het feit dat ik me soms echt "klote" voelde maar niet wist waarom. Er wordt niet voor niets verteld dat borstkanker 1 van de verradelijkste van de kankers is. 1 celletje hoeft genoeg te zijn en gaat ergens weer verder.
Vanaf maandag begin ik al aan de chemo en tabletten en waarschijnlijk krijg ik 3 a 4 chemo's en dan komt er een evaluatie en zien wel wel weer verder.
We hebben goede moed en zullen ons er wel weer door heen slaan, ook mede dankzij de goede mensen om ons heen.
Voor morgen al een afspraak met de pruikenmaker gemaakt, want binnen een paar dagen na de chemo ben ik kaal. Jammer, want ik was net mijn haar aan het laten groeien, dus ik bestel wel een pruik in de vorm waar ik naar toe wilde groeien.
Is eigenlijk wel net zo makkelijk, geen flodderkopje omdat de gewenste coupe nog niet geknipt kan worden omdat het nog even moet doorgroeien.

Ook wel goede berichten gehad over Mike, mijn lievelingszwager die een aantal jaren geleden was geholpen aan keelkanker. Momenteel kan hij zelf eten en zijn spraakvermogen is weer terug. Bravo Mike en uiteraard ook Els, geniet hier maar echt lekker van.

Vechtlust en wilskracht kunnen heel veel overwinnen.

Nadat ik eindelijk na een aantal dagen brullen dat ik de financien moest uitzoeken en de rekeningen maar eens moest betalen, me vandaag maar aan deze klus gezet.
De laatste weken maakte ik gewoon de rekeningen niet open en gooide ze gewoon op het stapeltje. Heeft wel zijn voordelen gehad, want ongeveer 20% was een herinnering, dus dat schiet dus lekker op.
Daarna met de beesten lekker in de tuin in de schaduw gezeten, want de zon is voor mij nu even te sterk.
Nu even terugkomend op ik ben niet bang, ik ben gewoon brutaal.
Terwijl ik lekker aan de tafel een boekje zit te lezen, hipt er een vrouwtjesmerel vlak langs Nadir, kijkt naar Eek die een stukje verder in het zonnetje ligt te soezen en besluit maar eens bij mij op de tafel te komen kijken. Vervolgens in een pot die vlak bij mij op tafel staat wat zitten pulken en toen maar even gekeken of een boekje ook wel lekker is.
Daarna kwam er nog een jonkie aangevlogen die achter zijn moeder ging staan, wel op een grotere afstand van mij. Ik heb een hele tijd maar niet bewogen, ik vond dat zo leuk. Ik denk dat als ik iets lekkers bij me zou hebben gehad, dat ze het gewoon uit mijn hand hadden gehaald.

Dit is iets wat ik op 16 mei al heb geschreven, maar omdat een aantal mensen die mij dierbaar zijn nog niet op de hoogte konden worden gesteld, i.v.m. vakantie, dit nog maar even uitgesteld. Maar nu dus het bericht van 16 mei.

"Vandaag op controle geweest bij de internist c.q. oncoloog over de uitslag van de afgenomen vloeistof achter mijn longen. Er helemaal van overtuigd dat alles goed was, zo goed voelde ik mij dus.
Helaas, dat was dus niet het geval volgens de specialist, ik ga nu weer de hele malle molen in om te voorkomen dat het nog erger wordt en dat het dan afgelopen is met me.
Ja, ik ben dus nu weer onder behandeling bij de oncoloog, maar met mijn en Willems kracht komen we er wel weer boven op. Even tanden op elkaar en flink doorbijten.
Ze proberen ons iedere keer weer klein te krijgen maar ze vergeten onze gezamenlijke kracht."

Na heel veel emoties rondom het vertellen van het verhaal en steunbetuigingen (die ik echter niet woordelijk hoefde te horen, omdat ik dat wel wist) ga ik vandaag naar mijn volgende onderzoek, nl. een buikscan, gebracht en begeleid door Niek die niet wil dat ik alleen ga. Bij het vorige onderzoek is wel al duidelijk geworden dat mijn longen goed zijn. Vrijdag een botscan, waar nucleare vloeistof wordt ingespoten, zodat je lekker licht gaat geven in het donker en dan dinsdag a.s. krijgen we te horen hoe of wat en wat er aan te doen is.

Het klinkt misschien best wel een beetje nuchter, dat is het grotendeels ook wel, want we weten t/m dinsdag nog steeds niets, enkel onderzoeken.
Uiteraard heb je angstaanvallen en bedenk je de ernstigste dingen, maar als je niets weet dan lost dat niets op. Heb ik trouwens wel pilletjes voor bij een noodgeval, hoor.
Wij proberen in ieder geval deze week zo normaal mogelijk te doen, na een week door mij van uitspattingen, lekker drinken, weer roken en doen wat ik wil.
Vandaag is dat afgelopen, nog wel af en toe een sigaretje maar de rest weer gewoon, morgen weer vervelend de financien doen en morgenavond lekker met een aantal vrienden een avond-excursie doen op de slikken van Flakkee, naar kalfjes, veulentjes en reeen kijken, dat in een open wagen. Lijkt me fantastisch, zie er erg naar uit.

Zoals jullie kunnen zien ben ik weer thuis en hebben jullie de rest kunnen volgen via Willem's blog.
Vrijdagmiddag is er bij mij een longpunctie gedaan en ruim 1 1/5 liter vocht afgetapt, waarvan een gedeelte op kweek naar een ander lab dan dat van het ziekenhuis moest.
Aangezien dit toch al snel een aantal werkdagen in beslag neemt en ik mij heel erg goed voel, alle functies functioneren weer, maar even de specialist laten roepen.
We kennen hem al heel erg lang want hij is oncoloog en internist van ons beiden geweest.
Toen hij kwam, keek hij mij aan en zei: "je wilt naar huis, oke dan mag je wellicht morgen".
Ikke: "nou eigenlijk was de bedoeling dat ik nu naar huis ga, want de uitslag is er toch niet voor woensdag of vrijdag en ik verveel me rot en je weet dat ik dan altijd wel wat kwaaltjes krijg".
Hij moest lachen, oke, ik laat de ontslagpapieren klaarmaken maar je komt woensdagmiddag terug bij mij, want we weten nog steeds niet hoe of wat de oorzaak is.
Het gevolg: ikke lekker om 2 uur thuis.

Na toch wel een aantal beroerde dagen gisteren lekker met Willem in Bergen op Zoom wezen lunchen. Prachtig weer, dus even leuk winkelen. Niets gekocht maar wel leuk kijken.
Kost niets het winkelen, maar de volgende keer neem ik gewoon wel een meegebrachte lunch mee als we ergens naar toe gaan, want dat is echt niet meer normaal.

Ik heb nog wel een prachtig boeket met witte rozen gekregen, heel erg mooi en heel erg lief hoor lief