eigenwijs, eigenwijzer, eigenwijste labtrut

Vandaag was het weer zo'n dag dat ik mijn 3-maandelijkse bloedafname voor onderzoek moest doen, nu meer buisjes gezien de kijkoperatie. Vandaag had ik een laborante die zelf wel besliste hoe zij dat moest doen.

Al enige jaren wordt er bloed uit een adertje uit mijn hand gehaald, omdat ik verspringende aderen heb. Dus gelijk gezegd hoe of wat, maar nee, zij wilde het uit mijn arm. Na lang zoeken dacht ze toch wel een armader gevonden te hebben. Ik nog, doe het nu gewoon uit mijn hand dan zijn we er van af. Maar nee, toch prikken en ja een verspringende ader. Vervolgens wilde ze het bij de andere arm proberen, maar dat moet je bij mij enkel in noodgevallen doen, vanwege infecties en zo.

Om een lang verhaal kort te maken heeft ze toch maar besloten om het uit mijn hand te halen, dus ik heb aangewezen waar al jaren een toch wel makkelijk adertje te pakken was, maar nog steeds eigenwijs. Dus een ander adertje, het gevolg een bobbel als een grote gewelde bruine boon en zo blauw als een hyacinth. Nu nog ,maar na wat ijs, een erwtje en de pijn minder.

Wie kent zijn lichaam als ervaringsdeskundige nu beter dan ik, de labtrut of IK.

Oh ja, wij hebben geen ijs in de vriezer, dus ik heb een ingevroren fricandel gebruikt.
Later aan Nadir gegeven. Vond hij jammie