gelukkig niet meegemaakt
Maar iedere keer op 4 mei, dodenherdenking, ben ik toch wel emotioneel.
Ik ken de verhalen van mijn ouders, die in het verzet zaten, mijn vader die opgepakt en getransporteerd is, en gelukkig ontsnapt, de vrienden die er slechter af zijn gekomen.
De 2 minuten stilte is mij met de paplepel ingegeven en nog steeds voor mij heel belangrijk.
En ook denk ik aan al de lieve mensen die ik nu moet missen door een of andere oorzaak.
Gelukkig ben ik ook blij met de mensen om mij heen die er door een bepaalde oorzaak slecht voorstonden en er nog zijn.
Wat de laatste groep betreft:
Toen ik ongeveer 20 was, zei ik puppiepower
tot ongeveer 40 nog wel girlpower
en nu maar gewoon power, iedereen heeft power nodig.
Laten we allemaal blij zijn met het leven en er volop van genieten.
1 reacties
Laat een reactie achter
Links
Je kan er nog oldiepower van maken? Ben zelf ook stil geweest, twee minuten lang, mijn vader heeft de oorlog ook meegemaakt en hoewel er wat mij betreft wel meer jaarlijkse stiltes mogen vallen moeten we dit blijven herdenken, het is te belangrijk geweest om te vergeten.