je woord is je woord

Een aantal maanden geleden vroeg de oncologie-verpleegkundige, beter bekend als de .......zuster mij om een langdurig gesprek i.v.m. haar eindstudie. Ze wilde mensen spreken waarvan ze de dossiers ook kende om te weten te komen wat buiten de dossiers ook de gevoelens zijn en hoe mensen daarmee omgaan. Ze is zeer kundig en begaan dus waarom niet, het is een lieve meid en ik ken haar nu ongeveer 11 jaar, waarom zal ik haar dan niet helpen. Ze gaat nu een aantal gesprekken aan en wellicht blijkt hieruit dat alles goed is zoals het is, of dat er wellicht iets moet veranderen.
Maar als je een telefoontje van het ziekenhuis krijgt, schrik je toch wel erg.
Maar dat was in dit geval niet nodig. Alhoewel ik het niet fijn vind, is het wel "beloofd is beloofd".
Volgende week een sessie, ik heb al gezegd op een sofa, maar het is gewoon op een stoel met een bakje koffie. Neem ik wellicht toch maar de koeken mee.