Archieven van april 2006

Heb je je de vorige dag voorgenomen om allerlei dingen te gaan doen, bijvoorbeeld lekker koken, de administratie en nog wat zaken al bellend afhandelen, het huis kuisen. Het resultaat van deze gedachten, ik heb wel lekker gekookt (roti) een aantal zaken bellend afgehandeld, 1 vriendin een hele tijd aan de telefoon gehad, 1 die een paar bakkies bij mij heeft gedaan, even in de tuin gezeten op de schommelbank in de zon, gevoetbald met Nadir, de vogels gevoerd, oh en ook nog boodschappen gedaan. Eigenlijk...............lopen trutten.
Dus de goede voornemens voor morgen, admininistratie en huis kuisen, alhoewel, toch stiekem even in de tuin met alle beesten!

Alhoewel ik een camera heb, gebruik ik hem eigenlijk alleen rondom en in huis om snel iets bijzonders vast te leggen. Ik heb ook een kleiner bereik dan Willem's zoomlenzen, dus redelijk dichtbij lukt wel met mijn beperkte zoomcapaciteit. Al is het toch niet tegen gevallen.
Maar gisteren in Blijdorp kon ik het af en toe niet weerstaan. Willem heeft ongeveer 250 foto's gemaakt, ik ongeveer 50. Na het bekijken op de computer zijn er bij Willem ongeveer de helft afgevallen en bij mij een derde. Het heeft wel iets als je samen toch een hobby hebt, anders ga je waarschijnlijk zeuren als iemand een half uur een beest staat te begluren en dan zelf maar gaat ronddrentelen.

Eerst horen dat Mike in het ziekenhuis ligt, omdat hij uitgedroogd is en door de therapie praktisch niet kan slikken en dan van een kennis horen dat haar man een spierziekte heeft.
Met Mike moet het wel beter gaan door het infuus, vocht krijgen en een sonde maar toch is het klote.
Hij komt er wel weer boven op.
Wat die kennis betreft die niet, de ziekte vreet alle spieren op en tenslotte zijn hartspier. Daar is niks aan te doen. De tijdperiode is nog niet bekend, kan lopen van nu tot 10 jaar of langer.
Wellicht verkopen ze de zaak en gaan nog dingen doen die ze altijd al wilde doen.

Ik weet dat de mensen die mijn blog lezen voornamelijk leuke dingen willen horen, maar dit is toch iets wat mij heel erg raakt en wat ik ook kwijt moet.
Ik hoop de volgende keer weer iets leuks, bijzonders te melden, maar nu weet ik even niets.
Om eerlijk te zijn ben ik nu kapot en vol verdriet.

Na een hele middag en begin van de avond constant allerlei lekkere etensdingen te ruiken en te zeuren of ze ook iets konden krijgen, zelfs te proberen iets uit de keuken te stelen, nu allemaal in diepe rust.
De katten vonden vooral de vis lekker ruiken, maar voor Nadir maakte het helemaal echt niets uit. Een stukje stokbrood was al jammie. Nadat we wat over was hadden opgeruimd, de vaat gelijk in de vaatwasser, daar was dus ook niets meer te halen, de beesten hun eigen voer gegeven, De katten hebben alleen maar de neuzen opgehaald en zijn weggelopen.

Wat er bij ons, buiten alle andere lekkers heel snel inging waren de Hollandse aardbeien die gedoopt konden worden in chocoladesaus, die konden de beesten waarschijnlijk niet zo goed ruiken, alhoewel Nadir en Eek deze ook eten. (zonder de saus dan)
Het was een jammiedag

Terwijl ik de potten naar voren aan het slepen was, kwam Niek langs, aangekleed om weg te gaan.
Toen ik aan het slepen was met zakken aarde, kon ze het niet meer laten, dus zij heeft de potten gevuld, Buurman Piet heeft er gelijk de viooltjes ingezet en de potten op de plaats neergezet. Hij zei er wel bij dat ik blij mocht zijn als ze er 's morgens nog stonden. Ik geef het wel een goede kans. Ze zijn toch wel vrij zwaar.
Daarna, de erg vuile handjes schoongemaakt en voor de een een bakkie, voor de ander een whisky en voor mij maar een watertje.
Wellicht is dit dorps maar dat vind ik toch wel leuker dan stads

Eerst kreeg ik een berichtje dat we zulke lieve, dottige, gezellige en leerzame mensen zijn en dan ga je naar de tuinboer, krijg je een sigaretje en een bak koffie, verder verteld een vriendin dat ze ook voor mij een ketting wil gaan maken, alhoewel ze niet weet hoe ze het moet doen (haar woorden) en vervolgens worden de planten die ik gekocht heb ook nog thuisbezorgd, want dan hoef je niet te sjouwen, ook nog een doos met pluche kipjes erbij voor de paasdagen.
Verder kwam de overbuurman al kijken of hij moest helpen om de vioolen in bakken te zetten.
Door al dit en de mensen, ben ik ontroerd en stil.

Met een zieke man in huis en een komende paasbrunch met vrienden ben je wel even bezig.
Kippesoep maken voor je man, verzinnen wat en hoe voor de brunch, tussendoor beesten verzorgen en ook mijzelf, huis en noem maar op, o ja nog het tafelkleed strijken, ja dan ben ik voor mij doen druk.
Ik weet wel dat toen ik 60 uur per week werkte ik het druk had, maar na alle ellende is dit voor mij al druk. Ik wou dat het weer 2 jaar geleden was.

Dit geldt echter niet voor vrienden.

Brunch menu,
zalm
paling,
diverse italiaanse en spaanse worstsoorten,
aardappelsalade
zalmsalade
diverse kazen
diverse pate's
een soortement van kaviaareitjes maar dan van een andere vis
roggebrood met kaas
gemarineerde garnalen
eitjes door Es versierd
voorgebakken broodjes
paprika's gevuld met kaas

En uiteraard
2 flessen champagne

We hadden gezamenlijk besloten om geen toetje te doen, is na al het andere veel te veel.
Maar ik kon aan de eerste Hollandse aardbeien niet voorbij gaan. Er was een kraam in het dorp en ik mocht eerst proeven, lekker zoet, lekker op een stukje brood en als toetje gedipt in warme chocoladesaus.
Dit is een gezamenlijk arrangement met vrienden en we hebben 2e paasdag nodig om uit te buiken en dik te liggen (uitspraak van Mike)

Ik weet dat Nadir een fruittype is, maar vandaag bleek dat ook 1 van de katten aardbeien lekker vind, of ik heb gekke beesten of het komt nu door de volle maan en is het daarna over.

Een aantal maanden geleden vroeg de oncologie-verpleegkundige, beter bekend als de .......zuster mij om een langdurig gesprek i.v.m. haar eindstudie. Ze wilde mensen spreken waarvan ze de dossiers ook kende om te weten te komen wat buiten de dossiers ook de gevoelens zijn en hoe mensen daarmee omgaan. Ze is zeer kundig en begaan dus waarom niet, het is een lieve meid en ik ken haar nu ongeveer 11 jaar, waarom zal ik haar dan niet helpen. Ze gaat nu een aantal gesprekken aan en wellicht blijkt hieruit dat alles goed is zoals het is, of dat er wellicht iets moet veranderen.
Maar als je een telefoontje van het ziekenhuis krijgt, schrik je toch wel erg.
Maar dat was in dit geval niet nodig. Alhoewel ik het niet fijn vind, is het wel "beloofd is beloofd".
Volgende week een sessie, ik heb al gezegd op een sofa, maar het is gewoon op een stoel met een bakje koffie. Neem ik wellicht toch maar de koeken mee.

Ik ben even weer in mijn creatieve bui en doe lekker niets anders.
Voor 2 vriendinnen en voor mij zelf een heel leuke ketting gemaakt met allemaal bijzondere stenen.
Alleen de ene vriendin vond er al 2 leuk, dus en de ander is voor Esje.
Ik dus niets meer, maar ja, je kan altijd nieuwe maken.

Ook ben ik weer begonnen met tekenen en schilderen, nu iets met krijt, waterverf en potlood.
Het is een witte leeuw die we gezien hebben in Ouwehand, wel lastig maar ook wel leuk om te doen, als het lukt dan maak ik een foto.
Door al dat gerommel ben je wel lekker bezig en blijf je van de straat. (dit is wel een Rotterdams gezegde en houdt in, dat als je thuis rommelt, dan rommel je niet op straat (1960))

Ik ga morgen verder met rommelen en wellicht is het resultaat eens te zien

Een poos geleden heb ik jullie verteld van de gezamenlijk actie van de katten om een zware pan open te krijgen en dat ik te laat was met de camera. Sindsdien heb ik mijn eigen, die altijd gereed ligt en binnen een seconde te gebruiken is. Vandaag maar een eenmanskatactie op de foto gezet. Pas na het maken hiervan, heb ik foei gezegd, wel inwendig lachend.
Italiaans eten blijkt ook voor katten heel aantrekkelijk te zijn, zo zie je, beesten zijn ook niet kieskeurig en houden van afwisseling.
Als dank kreeg ik een behoorlijk hard kopje

en dat is beesten kijken, met een voorkeur voor beren, leeuwen, wolven ,tijgers en bijzondere vogels en uiteraard apen.
Van de week al beslist dat we naar 't Ouwehand in Rhenen zouden gaan, alleen niet verwacht dat het een herfstdag zou zijn met veel regen.
Het was van de week zo lekker weer, dat ik in gedachten had om open te gaan rijden, maar ja vandaag toch maar niet gedaan.
Maar je bent sterk of niet. Viel eigenlijk wel tegen qua mijn hardheid, koud, nat, het enige voordeel was dat het niet zo druk was. Na ongeveer 2 uur te hebben gelopen was de regen over en kwam er een voorzichtig zonnetje. Mijn blauwe handen en rode neus werden meer de normale kleur. Willem heeft heel veel foto's gemaakt en ik, ongeveer 4, wat wil je met een man die van zijn lievelingsbeesten gelijk er 20 maakt, daar kan je toch niet tegen op. Vooral bij de leeuwen en de mandrils was hij niet echt weg te slaan. Dus dan ga ik maar lekker in het zonnetje zitten kijken.
Voor foto's naar Willems blog met een verwijzing naar de fotosite.
Oh en van de 4 die ik heb gemaakt zijn er ook nog 2 mislukt, dit i.v.m. vocht en warmte als ik even bij moest komen in de subtropische ruimte.

maar vaak ook erg vermoeiend. Bedenken hoe of wat, de boodschappen halen, vooral bij Indisch koken ook al gerechten een dag van te voren klaar maken en roeren en alweer roeren. Daar was ik dus gisteren mee bezig, nu net een visgerecht gemaakt en straks de sambalboontjes en uiteraard de rijst. Maar als ik vanavond het glunderend gezicht van Willem zie, dan is het al die tijd waard.

Heel iets anders, maar ook heel erg leuk, morgen gaan we naar Rhenen, Ouwehands dierenpark, naar de kleine pas geboren ijsbeertjes kijken. Dus wel weer veel lopen en kijken. Maandag Willem weer aan het werk en ik lekker lui helemaal niets doen, met mijn beentjes van de vloer, niet om te dansen, maar om te rusten.