Archieven van januari 2006

Zoals de ingewijde weten, is dit ontstaan door mijn ziekte, iemand begon met "een engel op je schouder " heb je nodig.
Dit weekend vroegen vrienden, die al een tijd niet waren geweest hoeveel heb je er nu al. Thuis gaan tellen en kom toch wel op een heleboel. Ongeveer 70, waarvan 25 hangende. Ze wilde ook een foto, dus hierbij.

Ik heb al engels uit Portugal, Frankrijk en Engeland en uiteraard uit Nederland, maar waar blijft die uit Australie?

Omdat we geen gesloten kast hebben, geen ruimte meer in huis om een kast neer te zetten, is het schoonmaken met een stofkwastje. Aan iedere engel heb ik een herinnering, als ik er een in mijn hand heb dan zie ik de persoon en situatie voor me. Huishouden is niks voor mij, maar als ik mijn engels aan het kwasten ben ,dan ben ik erg blij.

Aangezien het een handig klein ding is, met wel een zoomlens en zo, kan je hem gewoon in je jaszak meenemen. Toch wel makkelijk, terwijl Willem met een paar kilo op zijn rug en een statief heeft lopen zeulen. Alhoewel dit toch wel een andere manier van fotograferen is, kijken op je scherm en dan afdrukken i.p.v. met je oog tegen de camera, is het mij voor de 1e keer niet tegengevallen.
Het enige wat tegenviel was de kou, als je een poosje stil staat.
Nog wat verder oefenen, maar ja, oefening baart kunst.

Heb het vorige verhaal - over de katten samen sterk -ook gisteren aan Willem verteld, ook dat ik de camera niet kon vinden en dat ik hem toen ik hem gevonden had, het hele gebeuren al over was.

Reactie:
je had er toch niets mee kunnen doen, want de camera staat op handmatig en dan moet je eerst alles instellen.
Contra-reactie:
ik, helemaal stil. Daarna, OH, vind ik niet leuk
Gevolg:
ik een eigen camera.

Ik wilde een gewone klik, klak, desnoods maar met een rolletje, maar volgens Willem was dat een heel verkeerd beeld (vooral ook na bezoek op internetsites), nu een kleine digitale. Dit kleine digitale toestelletje (past in je zak, of hang je in een hoesje aan je riem) ligt nu op de tafel naast me, gereedklaar, is een professionele camera met veel mogelijkheden en zeer goede lenzen. Voor mij is het vooral belangrijk, snel foto's maken indien nodig en goede kwaliteit. Dat blijkt deze ook te kunnen doen.

Voor de geïnteresseerde, het is een Sony Digital Still Camera, DSC-P200, handgrote, LCD-scherm, 7.2 megapixels, automatische instelling, zoomfunctie, binnen 1 seconden weergave en mogelijkheid voor nieuwe foto, accu en nu weet ik het niet meer. Ook nog een memory-stick van een halve gig, zodat ik meer foto's kan maken of verpesten.

Ga ik wellicht ook naar Blijdorp, niet alleen als toeschouwer maar als een fotograafje.

Willem had lekkere marine-nassi klaargemaakt met o.a. garnalen, vlees, spekjes en nog wat dingen.
Nu hebben we 2 oude katten, de een ongeveer 3 kilo en de andere ongeveer 6 kilo zwaar. En een grote vleespan die ik na afkoeling van de restjes, dicht met deksel erop op het fornuis heb laten staan.
Ik had het idee dat hier verder niks mee kon gebeuren want qua gewicht is het niet gering als je alleen maar kleine pootjes hebt.
Het is ze toch gelukt, ieder aan een kant, nagels onder het deksel en wegschuiven. Ik gelijk naar de camera, maar toch net te laat. Ze waren zo trots, dat ik ze op een bordje maar wat heb gegeven.
Wellicht niet goed, maar voor die ouwetjes ook eens wat anders, de pan wel in de koeling gezet, voor het geval dat.

Dus het spreekwoord "samen ben je sterk" geldt in dit geval zeker.

nu ook paars en groen.
Voor jullie even verzinnen, maar voor mij duidelijk. Ik nu in het paars met rood haar.
Ik zal het maar even uitleggen.
Jaren geleden was ik er al weg van om af en toe gekleurde lenzen te hebben voor zo maar, maar dat was toen met mijn donkere ogen helaas niet mogelijk. Laatst las ik in een blad dat het wel kon, ik gelijk naar mijn opticien gebeld en het gevolg was dat ik langs ben gegaan en we samen bekeken hebben of het mogelijk was.
En ja, blauwe lenzen worden bij mij een beetje paars, heel mooi, groen is echt wel groen.
Je kan deze lenzen ongeveer 20 keer gebruiken en dan weggooien. Maar als je eens iets geks wilt doen, het is niet duur vooral als je geen sterkte nodig hebt. Ik kan dus 40 keer als ik het wil en eigenlijk nog meer met mijn eigen bruine kijkers van gezicht veranderen.
Nu nog hopen dat de anti-rimpelcreme werkt, alhoewel met deze mooie nieuwe ogen.......

Met een aantal mensen in de buurt bestaat, een soort uitwisselingsverband, wat eten betreft, een leuk clubje.
Verse groenten uit het hof en ook al helemaal klaargemaakte gerechten.
Op een gegeven moment vertelde ik dat ik boerenkool, peen en uien en spruitjes niet zo lekker vind.
Begrijp het vervolg, als deze mensen dit klaarmaken, komen ze met een potje, toch weer eens proberen.
Dat doen we ook, maar helaas nog niet onze smaak. Maar wel heel erg leuk.

Op onze beurt, Indonesisch, vissoep, groententomatensoep, voor de zomer de salade à la Yvonne, tussendoor nog wat andere dingen. Na een poosje nog geen negatief commentaar gehad, alleen werd er gevraagd om de recepten.

Onze overbuurman maakt heerlijke pannenkoeken, nu net overgebracht met spek, en hij is ook heel goed in een heerlijk kippotje met een soortement satesaus. jammie.

Het heeft wel voordelen om in een dorp te wonen en goed met de buren om te gaan.

Een aantal maanden geleden heeft Willem gezegd dat ik mijn eigen blog moest hebben.
Alles wat riekt naar computers, buiten het opstellen van mail en een brief, is, voor wat mij betreft, overbodig.
Hetzelfde heb ik met de moderne zaktelefoons, camera erop, zelfs video, spelletjes noem allemaal maar op. Het eigenlijke woord is natuurlijk mobieltje, maar je hebt hem altijd in je zak.
Een telefoon is om te bellen.
Maar ja, als een trouwe fan van iemand die al mijn problemen met computers, afstandsbedieningen e.d. oplost heb ik maar toegestemd.

En nu, ik vind het zelfs heel erg leuk, kijk ook heel graag naar de blogs van anderen en geef ook commentaar.

Volgens mij ben ik van een hakketakkeschrijfmachinetijd toch wel naar een nieuw tijdperk gegaan, wellicht wat laat, maar nooit gedaan is altijd mis.

Heb ik eindelijk afgeleerd om op hoge hakken te lopen en zelfs mee te rennen, zijn de stilletto's van 7 a 8 centimeter weer in de mode.
Het moet niet veel gekker worden.
Krijgen we nu weer flower power, volgens mij ook wel en mantelpakken in het grijs i.p.v. broekpakken.

Het is altijd wel goed als je dingen die gewoon qua kwaliteit goed zijn, bewaard.
Ik dus in mijn schoenendoos en ja hoor stilleto's, in verschillende kleuren en zeer actueel op dit moment.
Het probleem is alleen, gewend aan platte schoenen, dat zo'n hak en voorover buigen toch wel lastig is.
Wat ik nu doe is i.p.v. op blote voeten in huis lopen, af en toe even de stilleto's aan. Wellicht kan ik er dan sierlijk weer mee op straat lopen.

Ik weet het niet, wellicht blijf ik toch maar een platvoet.

en uiteraard door Willem laten fotograferen. Ik, als het te lang ging duren onderwijl met andere mensen kletsen. We wisten het niet, maar we waren er wel op tijd. Voederen van de beesten. Heel bijzonder was het voederen van een "woestijnpoema". Aan een blok ongeveer 3 meter van de grond een groot stuk vlees hangen en ja hoor, in een spurt erop af en springen en met vlees in zijn bek onder de bosjes. Uiteraard nog bij onze favorieten geweest, prairyhondjes, stokstaartjes, wolven, leeuwen, olifanten, tijgers en hyena's.
Het was ondertussen al zo laat dat we niet meer bij de giraffen zijn geweest, maar we hebben een abonnement dus dat doen we de volgende keer wel weer.

Resultaat van een paar uur lopen en fotograferen "voldaan, een beetje moe, maar heel tevreden".

Tenminste als alles goed gaat, ik heb al een paar dagen, om het netjes te zeggen, wat problemen met mijn mail. Dat is, wat minder netjes, gelazer. Willem iedere keer weer bekijken en doen en nog steeds, nog wat minder netjes, kloote. Op dit moment nog niet weten wat er aan de hand is, ja, wel van de ene provider naar de andere, maar bij Willem gaat alles goed en bij mij, vul zelf maar in.
Ik heb best wel een grote woordenschat, maar ik weet niet meer hoe verder....
In ieder geval berichten komen wel binnen, maar ik kan er niets uit doen. Voor de liefhebbers dus even afwachten.

Vandaag toch maar wat foto's van mij laten maken. Normaal op een zondag lekker in een huispak, maar nu moest ik mij van Willem optutten en de tuin in. Gelukkig iedere keer maar even, want ik kon mijn thermo-ondergoed niet vinden.

Vandaag weer helemaal verwend. Ik heb nu ook een Breil. Zilveren kast, paarlemoeren wijzerplaat en witte leren band.
Ik had mij vandaag helemaal uitgedost in het groen en Willem heeft nu het idee dat de combinatie met erg rood haar en groen heel leuk zou zijn om te fotograferen. Wellicht in de tuin was zijn suggestie.
Mijn moeder zei altijd, rood en groen is boerenfatsoen. Een Rotterdams spreekwoord.

Als het zomer is wellicht wel, maar nu ?? Ik weet het niet.
Maar als hij het erg graag wilt, dan thermo-ondergoed onder de kleding aan en gaan met de banaan.
Of zal ik toch maar wachten totdat het lente of zomer is?

De eerste dagen na het weghalen van de boom en het opruimen van de rotzooi mis ik altijd de heel erg vele lichtjes. Dus maar wat eerder lampjes en kaarsen aan om hier weer aan te wennen.
De boom was zo goed als dood, dus na het aftuigen en door de woonkamer, keren in de keuken, door de lange hal naar buiten, zaten er wellicht nog honderd naalden aan.
De rest verspreid over deze ruimten, met een paar beesten die het toch wel interessant vonden en er door heen liepen, ook nog een afgevallen bal, voor de katten een uitgelezen gelegenheid om als oudjes toch nog wel even lol te trappen.
Je begrijpt het wel, stofzuigen en zuigen enz.
Maar ja, als beesten onder elkaar, als je maar lol hebt.

Het is altijd wel weer gek als je de kerstboom aftuigt (vooral zo'n grote) en de kerstspullen hebt opgeruimd, dat je huis ineens veel en veel groter is.
Omdat ik hier al jaren ervaring mee heb, gisteren veel bloemen gekocht om de lege plekken even op te vullen en van wat anders te genieten.
Willem is weer helemaal gelukkig, het is januari en alles wordt weer normaal.

Voor alle lezers een gezond en gelukkig 2006.